Gedicht thuiskomen

Een thuis heeft kamers die stilte ademen

met ramen die naar binnen kijken

en zon doorlaten waar het donker is

 

De woonkamer hoeft niets te bewijzen

Gedachten mogen rustig rondlopen

Gevoelens mogen zitten waar ze willen

De klok tikt oneindigheid

 

De kelder bewaart wat vergeten is

Op zolder ligt stof op de namen

Scheuren in muren kennen hun eigen verhaal

Ze luisteren naar wat je niet hardop durft te zeggen

 

Er is geen haast in de gangen

Geen stemmen die duwen

 

De trap verbindt wat je was

en nog niet hoeft te zijn

Elke trede is een pauze

Elke stap een bewust besluit

De leuning kent je hand

zoals adem je ritme kent

 

In dit huis, ben je thuis